Marjolein blogt: “dit was het dan”

Mariken

Dit was het dan, mompelt ze. Ze trekt haar jurk uit, ontdoet zich van haar witte kapje en staat naakt voor de spiegel. Ze knikt tevreden als ze me ziet. Ik gebaar dat ze nog iets vergeten is. ‘Je masker’, fluister ik. Gegeneerd slaat ze haar handen voor haar gezicht. ‘Oh ja’.
Ik besluit haar te helpen. Het masker kleeft aan haar kaken en voorhoofd. Voorzichtig pel ik stukje bij beetje het gezicht van de middeleeuwse af. Ze geeft geen kik. Ze laat me in alle rust begaan en neuriet een liedje over de tijd.

Als het masker gepeld is, kijkt ze me aan met grote ogen. ‘Ben ik dit?’ Ze ziet iemand die ze kent als ze haar maskerloos gezicht aanschouwt in de spiegel. ‘We lijken op elkaar’ , zegt ze.
Zwijgend neem ik haar jurk en kapje in mijn handen en leg ze in het vuur. ‘Er is moed voor nodig en veel tijd om jezelf te leren kennen’, prevel ik boven de vlammen. Ze gaat naast me staan. ‘Hoe vind je mijn kleren ?’, vraagt ze. Ze draagt mijn zwarte XL om haar lendenen, een witblauwe pyjama en een groen vest. Ze pakt een notitieblok en gaat zitten op de rand van mijn bed. Ze schrijft gedichten en liedjes. ‘Gebeden’, zegt ze.

Heb je nog contact gehad met M?’ vraag ik enigszins bevreesd voor haar antwoord. Ze schudt goddank nee. ‘Ik heb een ander. Hij vraagt niks van me. Hij is niet opstandig of controversieel, hij verlangt niks van mensen. Hij laat me met rust. Ik hoef me niet te bewijzen of te onderscheiden. Ik hoef niet zijn partner te zijn, zijn liefste of hoer. Hij is niet slecht. Ook niet goed. Hij is een pelgrim, net als ik. Onze reis is de stilte. Hij zegt dat zich uit die stilte verandering kan voltrekken. Ik hou van hem al ken ik hem niet. ‘

Ze legt haar notitieblok aan de kant en sluit haar ogen. Ik wens Mariken een goedenacht en dans beneden in de kamer in de as van haar jurk en witte kapje. Mijn voeten zijn nog lang niet moe. Ik dans en ik dans. De revolutie is nog niet ten einde, echter wel de strijd.

Marjolein Pieks
03-09-2018