Marjolein blogt: hoe het Marikenjaar Wilde Marjolein liet groeien

Hoe het Marikenjaar Wilde Marjolein liet groeien

Spiritueel pad

Het einde van het Marikenjaar komt langzaam maar zeker in zicht. Het was voor mij een bewogen jaar vol licht en duisternis die soms niet van elkaar te onderscheiden waren. Mariken komt soms zo dichtbij me dat ik mezelf niet meer kan zien. Soms komt ze ook zo dichtbij dat ik meer van mezelf zie dan ik aankan.

Aan het eind van het Marikenjaar kan ik me als gevolg van gedwongen rust en bezinning verzoenen met de schaduwzijde van Marjolein Pieks die minder donker blijkt dan ik aanvankelijk vreesde. Sterker nog, schaduw weegt niets en is daarom licht om te dragen.

Marjolein blogt: hoe het Marikenjaar Wilde Marjolein liet groeien

 

Van het padje

Ik moest dit jaar de blauw-witte jurk en het witte kapje aan de wilgen hangen om erachter te komen dat de wereld niet verandert met behulp van een kostuum en een pose maar wel met behulp van de kwetsbaarheid die je spreekt en laat zien.  Ik moest erachter komen dat de wereld niet verandert door de wereld te veranderen maar jezelf te veranderen, daar gaat het om.

Ik nam het afgelopen halfjaar volledig afstand van alles wat naar Mariken van Nieumeghen riekte. Haar naam kon ik maanden niet meer horen of uitspreken. Ik probeerde in stilte en afzondering los te komen van een symbiotische en verstikkende liefdesrelatie met Mariken die mijzelf groter en sterker moest maken waar het me dit jaar juist steeds kleiner maakte. Het kostuum voelde als een clownspak of smurfenoutfit.

Mariken overschreeuwde mijn kwetsbaarheid zoals ze ook zichzelf overschreeuwde in Antwerpen. De meid wilde zo graag erkend, liefgehad, gezien, begrepen en gehoord worden dat ze zich vergiste in wat haar werkelijk te doen staat in het leven: zichzelf erkennen, zichzelf liefhebben, zichzelf zien, begrijpen en horen.

Op de laatste dag van de Marikenweek tijdens de eerste aflevering van de Nijmeegse Mariken Kapellentocht op 3 juni 2018, verviel ik na mijn optreden (waarbij Mariken meer dan ooit zichzelf overschreeuwend door de stad bewoog), in een burn-out. Ik was het spoor bijster. Van het padje. Op drift geraakt. Uitgeput. De Marikenweek zat erop, Mariken was gerehabiliteerd en Nijmegen noemde zich eindelijk met trots Marikenstad, maar waar was ik?

Marjolein blogt: hoe het Marikenjaar Wilde Marjolein liet groeien

De heling van het Kapellenpad

Tijdens de tweede Kapellentocht op 17 juni verscheen ik in het wit, huilde ik en wenste ik dat ik mocht zijn wie ik ten diepste ben, hoe klein en nietszeggend ook, los van al mijn rollen en maskers. Los van Mariken . Ondanks dat ik niets meer met Mariken te maken wilde hebben en elk optreden een steen in mijn maag werd, trok de gewijde omgeving van de Kapellentocht en de liefdevolle aanpak van Doro Krol, me naar een optreden met knikkende knieën en krakende stem. Ik zong een lied en droeg een gedicht voor. Doro lichtte toe dat Mariken in retraite was en dat Marjolein het van haar over nam.

Gedurende de derde Kapellentocht op 18 november verruilde ik mijn roze Indiase gewaad geheel impulsief toch weer voor …..die blauwe jurk! Terwijl ik mijn eigen verhaal vertelde en stil bij mezelf kon zijn, voelde de blauwe wol die middag zacht en vol mededogen naar mij…. Marjolein Pieks, eens geen Mariken. Gewoon mezelf.

Marjolein blogt: hoe het Marikenjaar Wilde Marjolein liet groeien

Ik speelde geen rol meer. Ik liet het masker van Mariken vallen. Ik liet wel meer maskers vallen.  Mijn wanhoop verdween. Een louteringsproces, een kennismaking met een nieuwe Mariken in mij. De pelgrimage langs drie Nijmeegse kapellen in drie wandelingen voerde me door mijn eigen persoonlijke Marikenjaar. Niet het jaar van de stad en de vele evenementen, nee, ….het jaar dat mijn ego vrede sloot met mijn ziel.

 

Beschermvrouwe van mezelf 

De wereld verandert niet door de wereld te veranderen.  De wereld verandert door jezelf te veranderen. Trouw zijn aan jezelf heeft niets met kledij of pose te maken, maar met de kwetsbaarheid die je spreekt en laat zien. Ik kocht in mijn Marikenkostuum sokken en handschoenen bij de HEMA zonder mijn best te doen om op te vallen. Een persoonlijke bevrijding. Ik mocht er zijn zonder de erkenning en bevestiging van al mijn artistieke talenten en uiterlijk. Ik kon mezelf zijn.

De erkenning van Marikens talenten door Moenen en door  haar gezelschap in Antwerpen, bracht haar geen vervulling zolang ze zichzelf niet erkende voor wie ze is; in feite onschuldig, eenvoudig en dienstbaar aan God. Onopvallend, nederig, zonder identiteit. Niet voor niets kreeg ze heimwee waardoor ze moest en zou terugkeren naar Nijmegen en wel op Ommegangsdag die in het teken staat van Marikens beschermvrouwe Maria.

Ook ik kreeg heimwee. Ook ik moest terug. Ook ik bezag opnieuw mijn afkomst en besefte dat de enige waarheid ligt in de volledige acceptatie van het licht en duister in jezelf. Kwetsbaarheid en kracht als identieke delen.

Marjolein blogt: hoe het Marikenjaar Wilde Marjolein liet groeien
Mariken (Marjolein Pieks) bij het Moenen standbeeld in Nijmegen (fotografie door Jose Rutten)

 

duivel uitdrijvend kruid 

Alhoewel ik blij en trots ben op de oogst van het Marikenjaar, beken ik hierbij ook dat ik blij ben dat ik Mariken mag loslaten om Marjolein Pieks beter te leren kennen. Ik heb mijn kwetsbare en toch ook Wilde Marjolein opnieuw mogen ontmoeten toen ik terugkeerde naar de eenvoud van mezelf . Zonder het masker van Mariken, de dichter, de kleinkunstenaar, de zangeres of wie of wat dan ook, voel ik me dichtbij God. God is ethymologisch verbonden aan de betekenis van ‘ik’ en ‘zelf’. Masscheroen is etymologisch verbonden aan het woord ‘masker’. Net als Mariken kwam ik tot inkeer toen ik mijn maskers liet vallen en tot mezelf (Ghoda) kwam.

Marjolein is naast een meisjesnaam ook een kruid dat in de middeleeuwen werd gebruikt om de duivel uit te drijven. Misschien is de duivel gewoon een masker dat je af kunt zetten.

Marjolein blogt: hoe het Marikenjaar Wilde Marjolein liet groeien

 

Marikenjaar 2018 en daarna

Het Marikenjaar was een jaar waarin veel artiesten zich voor het eerst of opnieuw verbonden met de figuur Mariken van Nieumeghen. Het verhaal van Mariken kreeg in en om de stad meer bekendheid  dan voorgaande jaren. Dichters, muzikanten, koren, theatermakers, dansers en vertellers lieten zich inspireren door de tijdloze thema’s uit het middeleeuwse verhaal: onschuld, verleiding, avontuur, woede, wraak, hebzucht, begeerte, jaloezie, wanhoop, verlatenheid, overmoed, existentiële twijfels, ver (-en wan)trouwen in het hogere en jezelf, heimwee en vergeving. Het Marikenjaar 2018 zorgt ook voor voorstellingen en initiatieven in 2019. Een beweging is op gang gekomen.

Ik zelf geef aan het eind van dit jaar mijn theaterrol door na bijna tien jaar op het podium te hebben gestaan in het blauw en wit. Voortaan ben ik achter de coulissen aanwezig als medewerker van Wij Zijn Mariken en op het podium liever gewoon mezelf, dienstbaar aan de natuur, dienstbaar aan de gemeenschap, dienstbaar aan mijn hoogste waarheid, mijn diepste kwetsbaarheid.

In december volgt een eindexpositie georganiseerd door Kunstraffinaderij ism Wij zijn Mariken. Goed kans dat je me 9 december ziet optreden met dichteres Monica Boschman en aan het eind van die maand nog eens met muzikant Karel Bosman. Op 20 december verschijn ik tijdens het Kaarsenfeest van Doro Krol in de Stevenskerk voor de laatste maal in de blauwe jurk met het witte hoofdkapje.

Marjolein blogt: hoe het Marikenjaar Wilde Marjolein liet groeien

 

Marjolein Pieks  20-11-2018